Akik groeide op in het Verenigd Koninkrijk als kind van Sylheti-Bangladeshische ouders. Zijn leven speelde zich af tussen twee culturen: thuis de warmte van een hechte, islamitische gemeenschap, daarbuiten de dynamiek van de Britse samenleving. Voor hem betekende dat vooral: voortdurend schakelen. Op school wilde hij erbij horen, maar thuis golden andere verwachtingen.
Religie vormde een belangrijk deel van zijn opvoeding. In de moskee leerde hij de gebeden, de verhalen uit de Koran, en het belang van gehoorzaamheid aan Allah. Toch voelde hij diep vanbinnen dat zijn geloof niet echt persoonlijk was. “Het was vooral iets wat ik móést doen,” zegt hij terugkijkend. “Het hoorde bij wie ik was, maar ik kende God niet echt.”
De leegte achter de regels
Als tiener werd de spanning groter. Enerzijds verlangde Akik naar vrijheid en antwoorden op zijn vragen, anderzijds voelde hij de druk om loyaal te blijven aan zijn familie en gemeenschap. Hij probeerde trouw zijn religieuze plichten te vervullen, maar merkte dat hij er geen vrede in vond.
“Het was alsof ik voortdurend op eieren liep,” herinnert hij zich. “Ik deed mijn best, maar ik wist nooit zeker of het genoeg was. Er bleef een leegte die ik niet kon vullen.”
Die leegte werd duidelijker toen hij in aanraking kwam met christelijke klasgenoten. Hun manier van praten over God viel hem op: niet alleen in termen van verplichtingen, maar van relatie. Ze spraken over Jezus alsof ze Hem persoonlijk kenden.
Een onverwachte ontdekking
Aanvankelijk keek Akik met argwaan naar die gesprekken. Hij had geleerd dat christenen verdwaald waren en dat hun geloof onzuiver was. Maar nieuwsgierigheid won het van zijn vooroordelen. Hij begon vragen te stellen.
Een van zijn vrienden gaf hem een Bijbel in zijn eigen taal. In eerste instantie durfde hij er nauwelijks in te bladeren, bang dat iemand hem zou betrappen. Toch trok het hem steeds opnieuw. Vooral de woorden van Jezus in de Bergrede spraken tot zijn hart.
“Toen ik las dat Jezus zei: ‘Kom tot Mij, allen die vermoeid en belast zijn, en Ik zal jullie rust geven,’ was het alsof Hij rechtstreeks tegen mij sprak,” vertelt Akik. “Dat was precies wat ik zocht: rust.”
De worsteling van een dubbelleven
Het lezen van de Bijbel bracht hem vreugde, maar ook een zware innerlijke strijd. Als hij eerlijk zou uitkomen voor zijn interesse in Christus, zou hij niet alleen zijn ouders teleurstellen, maar misschien ook uitgesloten worden door de gemeenschap.
“Er waren momenten dat ik dacht: laat maar, het is te moeilijk,” zegt hij. “Maar telkens weer kwam dat verlangen terug. Ik kon niet meer doen alsof ik tevreden was met wat ik had.”
Op een gegeven moment nam hij de moedige stap om mee te gaan naar een christelijke bijeenkomst. Daar ontmoette hij andere mensen met een moslimachtergrond die Christus waren gaan volgen. Voor het eerst voelde hij dat hij niet de enige was.
De keuze voor Jezus
Na een periode van intensieve gesprekken, Bijbelstudie en gebed kwam het moment dat Akik zijn leven aan Jezus toevertrouwde. “Ik herinner me dat ik bad: ‘Heer Jezus, als U echt bent, neem dan mijn leven. Ik kan het zelf niet meer dragen.’ Op dat moment ervoer ik een diepe vrede, alsof er een last van me afviel.”
Zijn keuze veranderde zijn leven radicaal. Het betekende niet dat de strijd voorbij was – verre van. Maar de leegte die hij jarenlang had gevoeld, maakte plaats voor zekerheid en vreugde.
Een nieuwe roeping
In de jaren die volgden groeide Akik in zijn geloof. Hij vond geestelijke begeleiding en raakte betrokken bij een kerk in het Verenigd Koninkrijk die zich richtte op migranten. Daar ontdekte hij een nieuwe roeping: om het Evangelie te delen met mensen uit zijn eigen achtergrond.
“Er zijn zóveel Sylheti’s in Groot-Brittannië die nooit een christen hebben ontmoet,” legt hij uit. “Ik weet precies hoe het voelt om gevangen te zitten tussen loyaliteit aan je familie en het verlangen naar de waarheid. Daarom wil ik hun laten zien dat er hoop is in Jezus.”
Samen met anderen startte hij een kerkplantingsinitiatief dat zich specifiek richt op de Sylheti-moslimgemeenschap. In kleine groepen komen ze samen, vaak in huiskamers of buurthuizen, om te bidden, te zingen en samen uit de Bijbel te lezen.
Kosten en zegeningen
Zijn keuze voor Christus had ook een prijs. Binnen zijn familie stuitte hij op onbegrip en soms scherpe afwijzing. Toch benadrukt Akik dat de vreugde van zijn nieuwe leven groter is dan het verlies.
“Het is niet gemakkelijk,” zegt hij. “Soms voel ik me verscheurd tussen mijn liefde voor mijn familie en mijn trouw aan Christus. Maar telkens als ik twijfel, herinner ik me dat Jezus mij niet alleen heeft geroepen, maar ook de kracht geeft om door te gaan.”
Voor hem is bekering geen eindpunt, maar het begin van een nieuwe reis: groeien in geloof en anderen uitnodigen om mee te lopen.
Een verhaal van hoop
Het verhaal van Akik staat symbool voor veel tweede generatie moslims in het Westen. Zij groeien op in twee werelden en ervaren zowel de druk van traditie als de vragen van een seculiere samenleving. Juist in die spanning ontdekken sommigen de bevrijdende boodschap van het Evangelie.
Wat Akik’s verhaal zo bijzonder maakt, is dat hij zijn persoonlijke worsteling heeft omgezet in een roeping. Waar hij ooit bang was voor afwijzing, kiest hij er nu voor om anderen te bereiken die dezelfde vragen hebben als hij.
“Jezus heeft mij rust gegeven,” zegt hij. “En die rust wil ik delen met mijn volk, mijn mensen. Want ik weet hoe diep de leegte kan zijn – en hoe groot de vreugde als je Hem leert kennen.”
Bron:
Church Mission Society (CMS) – Meet Akik: planting a church among the Sylheti Muslim community in the UK, interview gepubliceerd februari 2025.