Tass Saada’s levensverhaal leest als een film: geboren in de Palestijnse gebieden, radicale strijder in de rangen van Fatah, emigrant naar de Verenigde Staten en uiteindelijk een christelijke prediker en vredestichter. Zijn bekering tot het christendom werd internationaal bekend door zijn autobiografie Arafat was mijn held. Zijn transformatie van gewelddadige activist naar pleitbezorger van vrede en vergeving maakt hem tot een markant voorbeeld van de kracht van geloofsverandering.
Jeugd en radicalisering
Tass Saada werd in 1951 geboren in Gaza, in een Palestijns moslimgezin. Zijn jeugd werd sterk getekend door armoede, conflict en de voortdurende spanning tussen Palestijnen en Israëli’s. Hij groeide op met een diep gevoel van onrecht en wrok tegenover Israël en de westerse wereld, die volgens zijn omgeving medeverantwoordelijk was voor de situatie van het Palestijnse volk.
Als tiener ontwikkelde hij sympathie voor de Palestijnse bevrijdingsbeweging. Op 17-jarige leeftijd sloot hij zich aan bij Fatah, de beweging van Yasser Arafat, die destijds streed voor een Palestijnse staat met geweld als middel. Saada werd opgeleid in het gebruik van wapens en nam deel aan gewapende acties.
Zijn rol als strijder gaf hem een identiteit en een doel, maar ook een leven van haat en geweld. Hij leerde te doden en te haten, vooral Israëli’s en Joden, die hij als vijanden van zijn volk zag. Deze radicalisering leidde uiteindelijk tot een breuk met zijn familie: zijn vader stuurde hem weg, bang voor de consequenties van zijn militante levensstijl.
Migratie naar het Westen
Na enkele jaren in de rangen van Fatah besloot Saada Palestina te verlaten. Via omwegen belandde hij in de Verenigde Staten, waar hij probeerde een nieuw leven op te bouwen. Daar ontmoette hij Karen, een Amerikaanse vrouw met wie hij trouwde. Hun huwelijk bracht hem in aanraking met een andere cultuur en uiteindelijk ook met christelijke invloeden.
Hoewel hij de islam trouw probeerde te blijven, voelde hij zich steeds meer een buitenstaander. Hij leefde in een land met westerse waarden, had een vrouw uit een ander geloof en worstelde met een leegte die zijn militante verleden niet had kunnen vullen.
Het verlaten van de islam
Voor Saada begon de innerlijke breuk met de islam bij een groeiend besef dat de haat en het geweld waarin hij was opgegroeid hem niet dichter bij vrede of vervulling hadden gebracht. Hij had geleerd dat Allah gehoorzaamheid en strijd eiste, maar hij ervoer geen innerlijke rust of zekerheid van vergeving.
Zijn contact met christenen confronteerde hem met een andere benadering: geen god die gehoorzaamheid afdwingt, maar een God die liefde en vergeving aanbiedt. Vooral de boodschap dat Jezus vijanden liefhad en vergeving schonk, stond in schril contrast met de haat en strijd die hij in zijn jeugd had omarmd.
Uiteindelijk besloot hij dat hij de islam niet langer kon volgen, omdat deze voor hem verbonden bleef met geweld, regels en een God die ver weg bleef.
Bekering tot het christendom
De ommekeer kwam in de jaren negentig, toen Saada door een vriend werd uitgenodigd om over Jezus te praten. Hij hoorde de boodschap van het evangelie: dat Jezus de Zoon van God is, dat Hij zijn leven gaf voor de vergeving van zonden en dat in Hem echte vrede te vinden is.
Volgens Saada was dit een diep ingrijpende ervaring. Hij ervoer Jezus niet alleen als een historische figuur, maar als een levende Heer die hem persoonlijk aansprak. Voor het eerst voelde hij zich geliefd en vergeven, ondanks zijn verleden van haat en geweld.
Zijn bekering was radicaal: hij liet zich dopen en besloot zijn leven volledig in dienst te stellen van Christus. Het betekende een volledige breuk met zijn verleden, maar ook een nieuw doel: niet langer strijden met wapens, maar strijden voor vrede en verzoening.
Nieuwe missie: verzoening en vredeswerk
Na zijn bekering stichtte Saada de organisatie Seeds of Hope, die zich inzet voor hulpverlening en verzoening in de Palestijnse gebieden. De organisatie richt zich op onderwijs, gezondheidszorg en vredesopbouw tussen Joden, christenen en moslims.
Hij schreef twee boeken:
-
Arafat was mijn held (2008) – zijn autobiografie, waarin hij zijn levensverhaal vertelt.
-
Een geest van terreur (2016) – waarin hij reflecteert op extremisme en hoe het evangelie antwoorden kan bieden op de wortels van haat.
Door deze boeken en zijn internationale spreekbeurten kreeg Saada bekendheid als iemand die een brug probeerde te slaan tussen vijandige groepen. Zijn boodschap draait om vergeving: hij benadrukt dat echte vrede alleen mogelijk is wanneer mensen bereid zijn hun vijanden lief te hebben en te vergeven, zoals Jezus leerde.
Redenen voor de breuk en bekering
Verlaten van de islam:
-
Persoonlijke ervaring van haat en geweld zonder innerlijke vervulling.
-
Afkeer van een godsbeeld dat vooral gehoorzaamheid en strijd vroeg.
-
Onvermogen om vrede of vergeving te vinden binnen de islamitische praktijk die hij kende.
Bekering tot het christendom:
-
Ontdekking van Jezus als bron van vergeving en liefde, ook voor vijanden.
-
Persoonlijke ervaring van innerlijke vrede en zekerheid van redding.
-
Het verlangen om zijn leven een nieuw doel te geven, gericht op verzoening in plaats van strijd.
Tass Saada’s levensweg van Fatah-strijder naar christelijk prediker is een radicale transformatie die diepe indruk maakt. Zijn verleden als militant en zijn bekering tot Jezus Christus geven zijn boodschap van vergeving een bijzondere kracht.
Saada’s leven laat zien dat bekering meer is dan een persoonlijke keuze: het kan een roeping zijn die een leven volledig omkeert – van haat naar liefde, van strijd naar verzoening.